Consultatiebureau met 3 jaar

andaag, maandag 28 januari, was het tijd voor het consult dat elk kind rond de 3e verjaardag krijgt op het consultatiebureau. Ook wel genoemd: de peuter-apk. Het komt een beetje over als het keuren van je kind en het keuren van je kwaliteiten als ouder. Erg prettig vind ik het nooit, ondanks dat ik nog nooit negatieve ervaringen heb gehad met het consultatiebureau waar wij naartoe gaan. Ik ga er toch altijd met lichte zenuewen naartoe en hoop maar dat ze alles goed genoeg vinden.

Wolf vond het consultatiebureau tot nu toe atijd verschrikkelijk. Het uitkleden, het gedoe aan zijn lijf, het meten en wegen, een drukke wachtruimte vol met andere kinderen waarvan de helft krijsend… Hij krijste meestal maar lekker mee en weigerde elk onderzoek. De laatste afspraak, afgelopen oktober, ging dus ook voor geen meter. En dat was al een extra afspraak omdat de vorige afspraken niet zo goed gingen en ze zich zorgen maakten over Wolf zijn ontwikkeling, omdat hij zo angstig was. Ik had Wolf op de afspraak van vandaag dus extra goed voorbereid. Het wegen en meten al thuis gedaan met hem en in details verteld wat er ging gebeuren en op welke volgorde.

Blijkbaar hielp dat. Want hij ging nu vrolijk en enthousiast naarbinnen, kleedde zichzelf uit en kon niet wachten om meten en wegen. Hij wilde zelfs daarna nog een keer op de weegschaal. Daarna heeft hij enthousiast rondgerend en gespeeld tot we aan de beurt waren om de spreekkamer in te gaan.

Binnen werd eerst de standaardvraag “Hoe gaat het?” gesteld. Nou, het gaat goed. Meer dan goed. Ook al is Wolf echt een peuter en heb ik echt regelmatig mijn handen vol aan hem, heb ik geen klachten. Hij is gewoon een peuter en peuters zijn wel eens moeilijk in de omgang ;). Ik zie geen bijzonderheden. Hij moest vervolgens met blokken een toren bouwen, daarna een bouwwerk nabouwen en daarna vormen in de juiste openingen van een vormenstoof doen. Dat laatste was voor hem natuurlijk echt een eitje, dat deed hij al toen hij net 1 was ;). De fijne motoriek werd getest met een tekeningetje. Er werd een rechte lijn getekend en hij moest nog zo’n rechte lijn ernaast tekenen. Daarnaast moest hij tussen die lijnen autoś tekenen. Dat deed hij keurig en dus ook voor die test was hij “geslaagd”. Als laatste werd er nog even gevraagd naar hoe hij eet (heel goed, hij lust alles en eet echt veel), hoe het met zindelijk worden gaat (ook meer dan goed, hij is al een maand dag en nacht zindelijk) en of hij goed slaapt (dat doet hij zeker). Of hij goed kan praten hoorde ze zelf al, hij kletste de oren van onze hoofden.

Na de testjes en vragen aan de tafel was het tijd voor de ogentest. Wolf mocht bij mij op schoot zitten en kreeg een speciale bril op waarvan 1 kant dicht was. Vervolgens moest hij plaatjes benoemen die aan de andere kant van de ruimte aan de muur hingen en steeds kleiner werden. Hij haalde de maximale score, elk plaatje goed. Ook met zijn andere oog wist hij elk plaatje te benoemen.

Na de ogentest werd er nog even geluisterd naar zijn hart en longen en gevoeld aan zijn buik. Ook dit was allemaal in orde. We kegen de groeicurve te zien, met 97 cm en 14,9 kilo echt perfect op de middelste lijn) en het gesprek kwam nog even op het feit dat Wolf nog steeds borstvoeding krijgt, wat ze supergoed vond, en bij mij in bed slaapt, wat ze ook normaal vond. Ook wilde ze het nog even hebben over het feit dat Wolf geen vaccinaties heeft gehad. Waarom ik dat niet wil, of ik bij die keuze blijf en of ik me ervan bewust ben dat de vaccinatiegraad in Nederland daalt, ziektes meer voorkomen en er vorig jaar nog een kindje in onze woonplaats Mazelen heeft gehad. Dat weet ik, ik ben me overal van bewust, volg het nieuws en sta heel stabiel in mijn keuze. Het is geen keuze die ik zomaar van de één op de andere dag heb gemaakt omdat ik dat leuk vond, maar een beslissing die in de jaren voor ik überhaupt aan zwanger worden dacht langzaam is gegroeid en waar ik me inmiddels heel goed, zeker en vertrouwd bij voel. Deze keuze verandert echt niet. Dat werd gerespecteerd, en we konden gaan.

Wolf vond het zo leuk dat hij niet weg wilde en nog even zijn peuterbuien demonstreerde in de spreekkamer ;). En daarna was het aankleden en weg. Met een goed gevoel naar huis. En stiekem ook een beetje trots op het feit dat mijn peuter zich zo goed ontwikkelt ;).

dav

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s