De makkelijke weg, of toch de natuurlijke? (21 november 2016)

(Gekopieerd van mijn oude blog, geschreven op 21 november 2016)

Al voordat ik zwanger was had ik besloten voor een zo natuurlijk mogelijk opvoeding te gaan. Dat leek niet alleen goed bij mij te passen (ik kan niet zo goed tegen strakke schema’s, word daar heel nerveus van) maar ik vond het ook het meest logisch. In vergelijking met hoe lang de mens al bestaat leven we pas heel kort zoals we nu doen, met drukke levens, volle dagen en allerlei kunstmatige hulpmiddelen om ons leven makkelijker te maken.

Als een baby wordt geboren weet hij nog helemaal niet in wat voor maatschappij hij terecht is gekomen. Een baby bezit nog steeds de instincten die het al sinds het ontstaan van de mensheid heeft. Deze instincten zitten al tienduizenden, zo niet honderdduizenden jaren in een mens en zijn dus niet ineens in een paar honderd jaar verdwenen. Ik vond het logisch dat een baby niet in één klap al zijn instincten kan uitschakelen en zich gedragen naar de normen van een westerse maatschappij anno 2016.

De mens is een zoogdier, en zoogdieren zijn te verdelen in vluchters (bijvoorbeeld herten), verstoppers (bijvoorbeeld konijnen) en dragers (apen en mensen). Dat de mens onder de dragers valt betekent dat alles in de groei en ontwikkeling van een baby rekent op gedragen worden. Een baby is totaal afhankelijk van een verzorger als hij geboren wordt. Hij heeft constant zorg nodig om te kunnen overleven. De mens leefde van oorsprong in het wild, tussen de wilde (gevaarlijke) dieren. Baby’s wisten instinctief dat het gevaarlijk was om alleen te zijn, ook al was het maar even. Ze konden zichzelf niet redden. Om te overleven hadden ze dus elke minuut van de dag de nabijheid van een volwassene nodig. Omdat het lang duurt voor een baby kan lopen (in tegenstelling tot veel andere zoogdieren) werd hij gedragen. De lichaamsbouw van een baby is daarop gemaakt (denk aan bijvoorbeeld reflux en afplatting van het hoofdje, dit komt voor bij baby’s die veel plat liggen). Moedermelk levert voornamelijk stoffen die zorgen voor de hersenontwikkeling in tegenstelling tot die van bijvoorbeeld vluchters, die snellere ontwikkeling van botten en spieren nodig hebben om te kunnen vluchten bij gevaar.

We leven nu in een moderne westerse maatschappij. Er zijn geen wilde dieren meer dus een baby loopt geen gevaar als hij even 5 minuutjes in de box moet liggen, of moet slapen in zijn eigen slaapkamertje. Een baby is niet meer afhankelijk van zijn moeder voor voeding. Iedereen kan de baby nu de fles geven. Met flesvoeding, wat langzamer verteert waardoor een baby langer met een voeding doet. Zeker als je de flessen ook nog eens lekker groot maakt, dan hoeft de baby al snel nog maar 4 of 5 voedingen per dag.

Maar weet een baby dat? Nee. Die wordt nog steeds geboren met het instinct dat hij constant bij mama moet zijn voor zijn veiligheid en voeding. Die wordt nog steeds geboren met een klein maagje (5 ml op de eerste dag, 60 ml met 3 weken, 100 ml met 6 maanden, 150 ml met 1 jaar). Die ondervindt vaak nog steeds lichamelijk nadelen van het vele liggen.

Ik wilde dus meegaan in de natuur van de baby. Toegeven aan zijn instincten en hem langzaamaan begeleiden naar de wetenschap dat de omgeving waar hij is geboren veilig is. Rekening houden met zijn lichaam, door bijvoorbeeld geen voedingen te geven die veel groter zijn dan de inhoud van zijn maag en hem veel rechtop te dragen. Borstvoeding geven, hem nooit laten huilen als hij alleen was (huilen is een alarmsignaal dat een baby van oorsprong gaf om zijn moeder te roepen als hij alleen was en voor zijn gevoel gevaar liep, naast natuurlijk huilen om honger, pijn en andere ongemakken). Toegeven aan de nabijheid die hij wilde.

Nu zijn we negen maanden op weg. Negen maanden die ik heb geleefd voor een natuurlijke benadering van mijn kind. Als hij huilt, dan ben ik er voor hem. Als hij niet in zijn eigen bedje wil of kan slapen, dan mag hij bij mij. Ik wil dat hij weet dat ik zijn veilige haven ben. Dat wat er ook is, ik er ben voor hem. Dat hij bij mij altijd veilig is en dat ik altijd kom als hij roept. Dat hij nooit alleen gelaten wordt. Hij krijgt zijn voedingen met grote regelmaat waardoor hij kleine beetjes per keer drinkt, iets wat veel beter past bij de grootte van een babymaagje.

Maar nu na 9 maanden moet ik concluderen dat ik gewoon op ben. Ik ben oververmoeid. Ik ben mezelf niet meer. Ik ben alleen nog maar mama. Er zijn avonden dat ik huilend in mijn bed lig met een baby die weigert te gaan slapen. Dan schiet er wel eens door me heen: waarom doe ik mezelf dit aan? Waarom kies ik niet voor de makkelijke weg en maak ik het mezelf zo moeilijk? Ik kan hem ook gewoon een paar avonden achter elkaar in zijn eigen bedje laten huilen, om de 5 of 10 minuten even over zijn bol aaien en weer weggaan zonder iets te zeggen, en dan is het zo over. Na een paar dagen geen avonden met huilende slaapweigerende baby meer. Na een paar dagen mijn avonden voor mezelf alleen, om te ontladen op de bank met een kop thee en uit te rusten van de drukke dagen. Even een paar avonden doorzetten en het is allemaal achter de rug. De makkelijke weg… Maar is het de beste weg voor mijn kind?

Hij is gewend om regelmatig kleine voedingen te drinken. Zowel uit de borst als uit de fles. Als hij een fles kreeg, van bijvoorbeeld de oppas, zat daar maximaal 80 ml in rond 4 maanden, 100 ml rond 6 maanden en nu met 9 maanden 120 tot 150. Dat laatste vind ik nog wel veel maar oppassen zien het nu eenmaal vaak niet zitten om een baby van 9 maanden nog elke 2 uur een fles te geven, dus het moet maar. Het nadeel van zulke frequente voedingen is dat hij ook ‘s nachts nog steeds heel vaak wakker wordt voor een voeding, zeker wel elke twee uur. Hij gaat dan niet slapen met enkel zijn speen, hij wil echt aan de borst. Al drinkend valt hij dan weer in slaap. En dan lees ik op internet iets als: “na 3 maanden gaf ik alleen nog maar water als ze ‘s nachts wakker werden, dan sliepen ze na twee nachten weer gewoon door”. En dan opnieuw denk ik: ik maak het mezelf veel te moeilijk. Als ik ook twee nachten water kan geven en dan slaapt hij door. Maar ook hier opnieuw: dat is wel het makkelijkste voor mij, maar is dat het beste voor hem?

Ik ben nu echter op het punt gekomen dat ik misschien aan mezelf moet gaan denken. Ik ben oververmoeid, huil om alles, snauw tegen mijn katten en soms zelfs tegen mijn kind… Ik heb geen geduld meer en word boos op hem om de minste dingen. En dat is ook absoluut niet de benadering die ik wil. Ik heb het zo nodig om eindelijk eens wat beter te slapen ‘s nachts. En om na een drukke dag ‘s avonds gewoon op de bank te kunnen ploffen en niets meer te hoeven doen. Niet tot middernacht met een wakkere baby rondlopen.

Alles spreekt elkaar tegen. Ik wil het beste voor mijn kind. Ik wil toegeven aan zijn natuurlijke behoeften. Hij is een baby, hij is niet ‘s avonds lang wakker om mij te pesten maar gewoon omdat hij zich in de slaapkamer niet veilig genoeg voelt om daar alleen te gaan slapen. Hij huilt niet omdat hij wil testen hoever mijn geduld reikt maar omdat hij mij nodig heeft. Hij wil niet elke twee uur drinken ‘s nachts omdat dat gewenning is maar omdat hij kleine porties per keer eet en drinkt en dus gewoon honger heeft. Mijn baby is enorm goed in staat te luisteren naar zijn eigen behoeftes en aan te geven wat hij nodig heeft. En dan ben ik de egoïst die hem dat allemaal wil afleren voor mijn eigen gemak? Dan had ik niet aan een baby moeten beginnen, als ik een makkelijk leven had willen hebben.

Maar ik ben zó moe…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s