Oh help, een dreumes! (9 maart 2017)

(Gekopieerd van mijn oude blog, geschreven op 9 maart 2017)

Hallo eigenwijze, driftige, ondernemende dreumes, waar heb je mijn schattige baby’tje gelaten?

Ja, dat denk ik de laatste tijd meerdere keren per dag. Want hoewel mijn dreumesje nog steeds het allerschattigste, allerleukste en allerliefst jongetje van de hele wereld is, heb ik er sinds kort écht mijn handen vol aan. Wie vindt dat een baby je tijd en energie opslokt heeft nog geen dreumes gehad denk ik 😉

Vandaag had mijn kersverse dreumes zijn allereerste echte driftige bui. Nee, meteen twee van die buien op één dag. Hij was al wel eerder een aantal keer huilend op de grond gaan liggen toen hij iets niet mocht, maar zo driftig als hij vandaag was is nieuw. Grommen, slaan, mij wegduwen, schreeuwen, en nog veel bozer worden als ik zijn naam zei, hem aanraakte of probeerde op te tillen. Woedend was hij. Laaiend. Hij leek wel bezeten… En waarom? Hij was wakker geworden en ik tilde hem uit bed. Ik wilde zijn luier verschonen op mijn bed maar hij kroop bij me vandaan en ging aan het hoofdeind van mijn bed zitten. Toen ik alleen al aanstalten maakte hem te gaan pakken schreeuwde hij het uit en sloeg met zijn handen in mijn richting. Wegblijven, mama! Waag het niet in mijn buurt te komen! Aangezien we weg moesten omdat hij naar het kinderdagverblijf moest, kon ik niet anders dan hem toch maar pakken en tegen zijn zin zijn luier te verschonen terwijl hij bleef schreeuwen alsof er een leeuw bovenop hem zat. En toen ik hem liet gaan kroop hij naar de badkamer, trok zich op aan de deurpost en ging daar verder met zijn driftbui. Al grommend sloeg hij mijn hand weg terwijl ik die naar hem uitstak om hem bij me te nemen. Hij wilde het niet. Hoe meer ik hem aandacht gaf, hoe bozer hij werd. Pas toen ik besloot eerst maar mijn eigen schoenen te gaan aantrekken kwam hij langzaamaan naar me toe en kroop bij me op schoot. Wel nog steeds boos grommend en huilend, maar hij was in ieder geval niet meer boos op mij. De boze bui verdween vervolgens op de fiets en volgens de leidsters van het kinderdagverblijf was hij de rest van de middag heel vrolijk en gezellig. Hij heeft goed gegeten, geslapen en lekker met de andere kindjes gespeeld. Niets meer aan de hand.

Vanavond bij het naar bed gaan gebeurde hetzelfde. Ik was zo’n vervelende mama die de luier van de dreumes waagde te verschonen. Opnieuw kroop hij, in zijn blote kont, naar het hoofdeind van mijn bed, trok zich daar op en sloeg al schreeuwend met zijn handjes tegen de muur. Oh wat was hij boos! Ook toen ik hem daar wegpakte en weer neerlegde om de luier aan te kunnen trekken.

Fijn, welkom dreumes, dus.  Nu zag ik hem de laatste weken al enorm veranderen. Van schattig baby’tje dat netjes op zijn plek met één bepaald speeltje bleef spelen veranderde hij al in een ondernemende dreumes die elk kastje open móet maken om te kijken wat erin zit, ook als mama hem daar al tachtig keer vandaan heeft gehaald. De kattenbak is ook onweerstaanbaar, net als de wc. Dat zijn heerlijke dingen om lekker met je handjes in te gaan wroeten. De klep van de wc moet tegenwoordig altijd dicht zijn. Voor de kattenbak heb ik in mijn kleine huisje geen andere optie, dus dat is een kwestie van goed blijven opletten en hopen dat hij snel leert dat hij daar niet aan mag zitten. En de handzeep is momenteel mijn beste vriend.

Het dreumesje klimt sinds een paar dagen ook overal op. Op zijn speelgoedpiano, op een kinderstoeltje, op de bank, op de speelgoedkisten… Gewoon omdat hij ontdekt heeft dat het kan. Je moet hem eens trots zien kijken als hij weer ergens bovenop staat! Maar mama’s hart gaat op deze manier niet lang mee vrees ik. Doodeng!

Een dreumes ben je om eigenwijs te zijn. Oftewel: mama eet met een vork, en dus wil hij ook met een vork eten. Niet dat hij dat kan, maar dat interesseert hem niet. En dus zit hij aan tafel met een vork te stuntelen en valt er meer eten in de kinderstoel dan dat er in zijn mond belandt. En mama voert af en toe stiekem een hapje tussendoor. Ondanks zijn eigen vork blijft mama’s bestek ook nog erg interessant. Als hij er maar enigszins bij kan zal hij het pakken. Dat geldt overigens voor alles wat op tafel binnen zijn bereik staat. Pakken zal hij het.

En mama nadoen, dat is natuurlijk de allergrootste hit. Drinkt mama uit een glas? Dan gooi je als dreumes natuurlijk je eigen tuitbeker op de grond en wil je ook een glas. Speelt mama met een speelhengel met de katten? Dan grijp je in de richting van die hengel, want dat wil je ook wel eens proberen. En als mama de was opvouwt ga je “helpen”. De katten nadoen is trouwens ook leuk. Die likken hun water zo grappig op uit hun bakjes, dat kun je als dreumes natuurlijk ook wel eens proberen. Uit het schaaltje van de katten. In de vensterbank. Waar je in klimt net als mama heel even een seconde niet keek omdat ze een bord op de eettafel zette. Of je jat in datzelfde moment een chocolaatje uit de trommel, dat kan ook.

Het leven met een dreumes. Nooit saai. En hij is pas net 1. Ik vermoed dat me nog héél wat staat te wachten 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s