Opvoeden, hoe doe ik dat? (17 april 2017)

(Gekopieerd van mijn oude blog, geschreven op 17 april 2017)

Laatst stelde iemand een Facebookgroep voor mama’s de vraag: hoe voed jij je kinderen op, wat vind je belangrijk? Leuke vraag, niet enkel om alle antwoorden te lezen en te zien hoe verschillend iedereen is, maar ook om zelf eens na te denken over het antwoord op deze vraag.

Van tevoren had ik wel bedacht hoe ik zou willen opvoeden, maar het uitvoeren valt soms niet mee. Ik merk wel dat ik er steeds meer ingroei. Veel dingen gaan gewoon vanzelf. Sommige dingen kies ik bewust, maar zijn geen dingen die ik van tevoren heb bedacht. Meer iets wat in me opkomt als ik Wolf zie spelen en ontdekken en bij hem vind passen. Gedurende de jaren zal er ook heel wat veranderen. Hij verandert tenslotte ook en niet alles wat nu bij hem past zal volgend jaar bijvoorbeeld nog steeds passen.

Er zijn drie woorden die mijn opvoeding momenteel samenvatten: creativiteit, ontdekken en zelfstandigheid. Ik ga eens op die drie woorden dieper in.

Creativiteit:
Ik vind creativiteit erg belangrijk voor de ontwikkeling van de hersenen en dus stimuleer ik dat veel. Onder creativiteit versta ik niet alleen dingen als knutselen en tekenen, maar ook muziek en ook dingen als bouwen met blokken bijvoorbeeld. Ik stimuleer Wolf hierin door actief deze dingen aan te bieden. Ik plak regelmatig een groot tekenvel op de grond en geef hem dan waskrijtjes. Ook gaan we af en toe vingerverven of speelt hij met klei of magisch zand. Ik bied het aan, maar laat hem verder zelf zijn gang gaan, hoewel ik de eerste keren nog wel liet zien dat je met krijt op het papier kunt tekenen bijvoorbeeld. En soms maken we samen een tekening, want samen spelen is ook leuk en belangrijk.
Wolf heeft een mini-piano (vleugel) en verschillende kleine muziekinstrumentjes (trommel, triangel, blokfluit, mondharmonica, sambabal en bellen). De piano staat gewoon open in de woonkamer en daar kan hij naartoe wanneer hij wil. Dat doet hij ook regelmatig. De kleine instrumentjes zitten in een kastje. De laden van het kastje kan hij er zelf uithalen, wat hij wel eens doet, maar ik bied het ook actief aan door de laden voor hem eruit te halen. Ik zet vervolgens een CD met kinderliedjes op en hij speelt met de instrumentjes mee, of ik zing mee, of we dansen samen. Zo hebben we een uurtje muziek in de ochtend wat echt heel leuk is om met hem te doen. We hebben ook boekjes die bij de CD’s horen en die pak ik er soms bij en dan kijken we naar de plaatjes die bij het liedje horen terwijl ik mee zing en/of aanwijs wat er gezongen wordt. Zo stimuleer ik het luisteren naar de tekst van muziek.
Wolf heeft een kastje met drie laden waarvan de bovenste een houten treinrails + toebehoren bevat, de middelste houten blokken, dieren en poppetjes en de onderste auto’s. Daar wordt heel veel mee gespeeld. Ik moet nog wel de lades voor hem uit het kastje halen, dat lukt hem nog niet zelf. Ik zet de lades dan neer op het speelkleed en hij gaat zijn gang. Eén keer per dag speel ik actief met hem mee omdat ik samenspel ook belangrijk vind. De andere keren speelt hij er zelfstandig mee. Echt bouwen is er nog niet bij als hij zelf speelt, maar met de auto’s door het huis racen doet hij graag!

Lekker creatief bezig met waskrijt, klei, vingerverf en zijn piano.

De crea-kast met twee lades met instrumenten, een lade met klei en het magisch zand en een lade met teken- en verfspullen.

Ontdekken
Wolf is vrij om te ontdekken wat hij ontdekken wil zolang het niet gevaarlijk is. Mijn huis is zo ingericht dat alles waar hij bij kan geen gevaar oplevert voor hem. Schoonmaakmiddelen en dingen die kapot kunnen staan hoog. In de onderste kastjes zitten papieren, handdoeken en theedoeken, schuursponsjes (ongebruikte), zakdoekjes, pannen, plastic bordjes en diepvriesbakjes, etc. Dingen die dus geen kwaad kunnen als hij het eruit haalt. En hij mag dat. Hij mag de kastjes openmaken en alles eruit halen wat hij ziet. Hij mag spelen met pannen en pannendeksels. Aan het eind van de dag is mijn huis vaak een enorme puinhoop en moet ik als hij slaapt even een half uurtje investeren in opruimen. Is soms niet leuk, maar als ik zie hoe hij geniet van dat vrij ontdekken is het me dat wel waard. En soms heb ik geen zin om ‘s avonds op te ruimen omdat ik veel te moe ben, dan laat ik het lekker liggen ;).
20170222_082150
Even ontdekken wat er in het kastje te vinden is 😉

Wolf mag in de speeltuin lekker kruipen, ook al is de grond nat. In de dierentuin mag hij heerlijk door het zand kruipen en alles voelen. Vies worden hoort bij het kind zijn. En als ik weet dat hij ergens gaat kruipen waar mogelijk kleding kapot kan gaan dan trek ik hem een oude broek van 50 cent uit de kringloopwinkel aan. Ik loop ook niet overal achter hem aan. Als de omgeving veilig is vind ik het goed genoeg als ik hem vanaf mijn zitplaats kan zien. Ik vind het belangrijk dat hij zonder belemmering zelf de boel kan ontdekken. Vooral ook dat hij dat durft. En ik merk dat hoe meer we samen naar een (binnen)speeltuin gaan, hoe verder hij bij me vandaan durft te gaan.

Ontdekken in de dierentuin (links), zelf klimmen in Monkey Town (midden) en lekker vies worden in de speeltuin (rechts).

Wolf blijkt ook een kind te zijn dat graag dingen zelf ontdekt. Zijn hele eerste jaar is hij doodsbang geweest voor de douche en het bad. Hij schreeuwde de hele buurt bij elkaar en was compleet in paniek. Tot ik hem gewoon uitkleedde, de douche aanzette en hem zelf ernaartoe liet gaan. Toen vond hij de douche heerlijk. En nu speelt hij bijna elke avond zonder problemen helemaal zelf onder de douche. Ik hoef alleen maar in de badkamer te zitten en te kijken.

Zelfstandigheid
Wolf eet al sinds hij 6 maanden was zelf, met zijn handjes. Inmiddels begint hij, op eigen initiatief, te leren met bestek te eten. Dat betekent dat hij vaak helemaal onder het eten zit. Met gewoon aardappelen, groente en brood is een slabbetje voldoende. Bij pasta met tomatensaus, yoghurt of appelmoes trek ik hem wel een schort met mouwen aan want anders zit hij van top tot teen onder.
Als Wolf valt en het heeft hem niet verwond, dan laat ik hem. Ik zeg dan wel iets als “ojee, daar ging je” en laat hem zelf weer overeind komen. Als hij zich echt pijn heeft gedaan ren ik natuurlijk wel op hem af ;-). Als een ander kindje gemeen doet ga ik er ook niet meteen op af, ik kijk eerst wat hij zelf doet. Zelf aankleden kan hij nog niet, maar ik wil hem wel stimuleren dat te doen zodra hij het begint te kunnen. Binnenkort wil ik een potje neerzetten in de badkamer maar ik zal hem er niet op zetten. Wolf kennende gaat hij dan gillen. Hij mag zelf het initiatief nemen en zelf erop klimmen. Onder zelfstandigheid valt ook zelf zorg dragen voor bepaalde taken in huis als hij wat ouder wordt. Daar wil ik graag de ideeën van Maria Montessori in aanhouden. Hij krijgt als hij wat ouder is een eigen plantje om voor te zorgen en zijn eigen kleine taakjes. Plassen, handen wassen, aan- en uitkleden en tandenpoetsen mag hij ook zoveel mogelijk zelf doen.
Hij mag ook zelf ervaren welke consequenties bepaalde acties hebben (binnen veilige grenzen). Als hij niet wil slapen, dan niet. Dan haal ik hem uit bed en kan hij zelf ervaren dat hij vervolgens heel moe wordt, wat niet leuk is. Als hij geen handschoenen aan wil in de winter, dan niet. Hij ervaart vanzelf wel dat hij dan onaangenaam koude handen krijgt. Ik vind het belangrijk dat hij niet enkel hoort dat ik zeg dat iets zo is (als je geen handschoenen aan doet krijg je koude handen) maar dat hij ervaart dat dat inderdaad zo is. Ik wil ook niet dat hij later zomaar alles aanneemt wat hij voorgeschoteld krijgt, maar durft zelf na te denken en zelf te onderzoeken. Dit is de eerste stap daarin.

Alles hangt samen met een goede hechting. Een goed gehecht kind durft de wereld te verkennen omdat het een veilige basis heeft om op terug te vallen als iets te eng of te overweldigend is. Ik streef naar maximale hechting door Wolf wanneer dat kan te dragen, samen met hem in één bed te slapen, hem niet in zijn eentje te laten huilen en hem lang borstvoeding te geven. Ook bij verdriet of onrust mag hij als troost altijd aan de borst. Zo leert hij dat ik zijn veilige haven ben waar hij die troost en geborgenheid altijd kan verwachten. Ik zal hem niet straffen voor verdriet en niet uitlachen voor dingen waar hij bang voor is maar altijd de troost bieden die hij op dat moment nodig heeft. En dan hoop ik dat hij uitgroeit tot een creatieve, zelfstandige en gelukkige volwassene die dingen durft te ondernemen, fouten durft te maken, durft te onderzoeken en succesvol wordt in datgene waar hij succesvol in wil worden. En dat laatste mag hij helemaal zelf kiezen.

slapen
Wij slapen nog heerlijk samen elke nacht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s