waarom ik niet ingeleid wilde worden (4 juli 2016)

Gekopieerd van mijn oude blog, geschreven op 24 juli 2016)

Wolf is geboren na precies 42 weken zwangerschap. Spontaan, thuis, in mijn eigen slaapkamer. Met slechts één niet natuurlijke ingreep: de verloskundige heeft de vliezen gebroken. Verder ging alles helemaal vanzelf. Niet omdat het toevallig zo liep, maar omdat ik daar bewust voor koos. En daar heb ik behoorlijk voor moeten vechten.

Het inleiden van de bevalling is namelijk niet zonder risico’s. Omdat de bevalling kunstmatig op gang wordt gebracht is de kans groot dat je lichaam er nog niet klaar voor is. Hierdoor verloopt de bevalling vaak moeilijker, is de kans op complicaties groter, en loopt het vaker uit op een keizersnede. Ook de baby is er vaak nog niet klaar voor om geboren te worden. De baby kiest zijn eigen tijd en als hij al wordt gehaald op een moment dat hij er nog niet klaar voor is, kan het zijn dat hij het na de geboorte moeilijker krijgt met zijn temperatuur, ademhaling en zuigreflex. De bevalling verloopt ook vaak heftiger door de kunstmatige hormonen die worden toegediend. Deze hormonen hebben daarnaast niet enkel effect op jouw lichaam, maar ook op het lichaam van de baby. En dat is niet erg gezond.

Kortom, voor mij stond vast dat ik niet ingeleid wilde worden als daar geen medische reden voor was. Hetzelfde gold voor pijnstillende middelen, ook die zijn slecht voor je eigen lijf en voor de baby dus wilde ik niet zolang dat niet medisch noodzakelijk was. Zolang Wolf en ik allebei gezond waren wilde ik geen gedoe aan mijn lijf en zeker geen chemische en kunstmatige stoffen ín mijn lijf.

Toen ik 41 weken zwanger was begon de verloskundige al over het protocol van inleiden. Ik moest naar het ziekenhuis voor controle, maar kon ook besluiten daar nog even mee te wachten en na drie dagen terug te komen. Dat deed ik. Ik ging terug naar huis en hoopte dat de bevalling zou beginnen, want hoe dichter bij die 42 weken, hoe moeilijker het zou worden om nog zonder medisch ingrijpen te kunnen bevallen. Toen ik 41 weken en 3 dagen zwanger was ging ik terug naar de verloskundige. Die wilde me meteen die dag al naar het ziekenhuis sturen. Ik zei dat ik dat niet wilde en ook dat ik wist dat ik niets verplicht was, maar ze bleef me aansporen te gaan. Al was het alleen maar voor controle. Ik wilde echter gewoon wegblijven uit dat ziekenhuis zolang er medisch niets aan de hand was. En met mij ging het goed, alle kwalen die ik had waren niet schadelijk voor mijn gezondheid of voor Wolf dus daar kon ik best nog wel even mee doorlopen. En Wolf deed het ook prima. Hij bewoog lekker actief en had een mooie gezonde stabiele hartslag. Na wat discussiëren ging ik uiteindelijk naar huis met de belofte dat ik de volgende dag zou bellen om te vertellen hoe het ging. Dat deed ik. Ik vertelde die dag dat het allemaal prima ging. Wolf bewoog nog zeer actief, ik wist zeker dat het met hem nog hartstikke goed ging. De volgende dag kwam de verloskundige op huisbezoek. Zij vertelde dat een andere verloskundige van de praktijk een afspraak voor me had gemaakt in het ziekenhuis voor die middag. Zonder mijn medeweten, en dus zeker zonder mijn toestemming. Ik was boos, maar ook te moe inmiddels om te strijden dus ging naar het ziekenhuis. Daar bleek inderdaad wat ik zelf allang wist. Met Wolf was alles helemaal in orde. De verloskundige had het liefst gezien dat ik meteen werd ingeleid, ondanks dat alles goed was, maar ik wilde terug naar huis en afwachten. Toch kwam ik er niet onderuit dat ik twee dagen later, met precies 42 weken, dan echt ingeleid zou worden. Ik heb thuis nog gezocht naar een andere verloskundige die met mij de 42 weken over wilde gaan, maar er was nog amper tijd om over te stappen. Ik moest dinsdag om 7:30 in het ziekenhuis zijn en als ik wilde afzeggen moest dat uiterlijk 24 uur van tevoren, dus maandagochtend vroeg. En het was al zondagavond toen ik ging zoeken. Dat was dus geen doen. Ik kon niets anders meer dan hopen dat het die maandag nog uit zichzelf zou beginnen.

Goddank deed het dat. Maandagavond besloot mijn lichaam helemaal uit zichzelf de bevalling in gang te zetten. En dinsdagochtend, na een zwangerschap van precies 42 weken, had ik Wolf in mijn armen. Thuis, na een hele bijzondere nacht in de warme badkamer met de douche aan, is hij geboren in de slaapkamer waar we sindsdien elke nacht samen slapen. Geen ziekenhuis. Geen chemische troep in mijn lijf. Geen kunstmatige hormonen. Geen artsen aan mijn bed. Geen infuus wat de bewegingsvrijheid belemmert. Geen terugreis naar huis met een verse baby en tig hechtingen. De droombevalling. Precies zoals ik het wilde. Mijn lichaam heeft het zelf mogen doen. Dankzij het feit dat ik in ieder geval tot maandagochtend heb gevochten om dat waar te maken. Gevochten om Wolf de allerbeste start te kunnen geven die hij had kunnen krijgen.

Hij was het allemaal waard.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s